Banner van Cattery CheeKimSkyGeen kittens beschikbaar momenteel

 

Updated : 05-04-09

Updated : 21-03-09

Updated : 31-07-09

Updated: 01-10-06

Sitemap oftewel wegwijzer

Website keuring

English version

 

Nieuwe huisgenoot

Op 30 augustus 2004 , alhoewel eigenlijk de 31e, werden wij net na middernacht wreed uit onze slaap gehaald . W. kwam thuis met onze nieuwe vervoersbox (dachten wij nou dat ze die voor ons had gekocht) en daar zat een luchtje aan. Ze zet de box in de woonkamer naast de bank neer en gaat op de bank zitten. Afgaand op de vreemde lucht kropen wij dus direct voor het deurtje om te kijken wat er zo vreemd ruikt. Zit daar een klein rood hummeltje in dat heel brutaal zijn neus tegen het deurje aandrukt. Nou dat kunnen wij ook dus we duwden meteen terug : het is tenslotte ons huis.

Vervolgens doet W. het deurtje open zonder aan ons toestemming te vragen en komt dat rode hummeltje heel brutaal naar buiten gestapt. Dus wij doen even een stapje terug : weet jij wat het van plan is. Eenmaal in het licht zien we dat het wel wat op ons lijkt, vooral op Cheeky maar dan zonder wit. Is het soms familie ofzo? Nee, dat kan niet want dan hadden we de geur wel herkend. Toch? Het springt gelijk op de bank en gaat bij W. op schoot liggen. Schandalig : wij doen dat heel bewust bijna nooit om haar niet teveel te verwennen.

Nadat het een tijdje op schoot gelegen heeft, begint het over de bank te wandelen. Vraagt ook niet even aan ons of wij dat allemaal goed vinden. Omdat ik de voorzichtige van ons twee ben, stuur ik Cheeky de bank op om eens van dichtbij te gaan kijken. Begint het mini-monster toch een partij te blazen zeg : zelfs Cheeky trok wit weg.  Dus je begrijpt dat ik maar even uit de buurt ben gebleven.

Uiteindelijk trok Cheeky de stoute schoenen aan : die bank is van ons dus je blaast maar, ik ga lekker zoals altijd tegen W. aanliggen. Ze springt op de bank en het hummeltje gaat snel opzij. Cheeky gaat op haar zij liggen met haar pootjes tegen het been van W. aan. Dat is toch al verwennerij genoeg, niet waar. En toen bleef het stil. Dat Cheeky met haar rug naar het toe ging liggen, maakte blijkbaar wel enige indruk. Het hummeltje bleef op gepaste afstand zitten. Ik ben ook wel op de bank geweest hoor, maar niet in de buurt van dat rode hummeltje. Ik heb wel elke plek waar het gezeten had, heel goed besnuffeld. 

             

Na een uurtje liep W. naar de keuken en ging de nieuwe kattenbak vullen met grit. Cheeky rende erop af en ging gelijk de bak inwijden. En wij maar denken dat ze die ook voor ons had gekocht. De gevulde bak bracht ze naar boven. Daarna liep ze nog een keer naar boven met 2 bakjes in haar handen. Eenmaal weer beneden gekomen kregen wij ons slaapmutsje. Alle lichten deed ze uit en ze pakte het rode hummeltje op en ging weer naar boven en kwam niet meer terug. Nou willen wij al een jaar lang bij haar op bed en wat denk : DAT RODE HUMMELTJE MAG HET WEL! Je snapt dat toen ons slaapmutsje niet meer zo goed smaakte. 

De volgende morgen kwamen W. en het hummeltje beneden en kregen we eten. Zat er ineens een rood gevaar aan ons voer. Telkens blazen behalve onder het eten. Gelukkig haalde W. het weg en konden we daarna heel even rustig verder eten. Het hummeltje kreeg een eigen bakje met voer. Blijkbaar smaakte dat niet zo goed als ons voer want in no time stond het weer bij ons. Weer haalde W. hem weg maar na 3 keer hetzelfde ritueel, zijn wij maar gestopt met eten.

We zijn die eerste dag een paar keer naar de nieuwkomer toegelopen, die inmiddels al zo brutaal was om door het hele huis heen te lopen. De bank was blijkbaar niet groot genoeg. Hij had bijv. zomaar ineens ons klimmeubel ingenomen. We hebben de voor- en achterkant herhaaldelijk bestudeerd, voor zover mogelijk was. En dat viel niet mee : de voorkant blies telkens en de achterkant .... daar was ook iets mee. En W. noemde het hummeltje telkens kerel : vandaar die afwijkende achterkant, het is een hij. W. noemde hem daarna, in navolging van ons, ook hummeltje.

         

Later bleek dat zijn officiŽle naam Ginger Toy's Fireglow is maar dat vond W. niet zo gemakkelijk klinken. Na 3 weken nadenken (en heel veel namen opgeschreven en hardop uitgesproken te hebben) heeft W. hem, in overleg met ons, de naam uiteindelijk Sparkie gegeven. 

De tweede en derde dag verliepen vrijwel hetzelfde als de eerste dag : hij bleef blazen en telkens eten jatten uit onze bakjes. W. probeerde ons wel te helpen maar Sparkie was toch heel hardnekkig. Uiteindelijk was zijn 'blaas' de vierde dag op. Dat was, vooral voor mij, wel een hele opluchting. Ik wist niet goed wat hij daarmee bedoelde. Wat wel grappig was, is dat ik toen naar hem ging blazen als hij bij me in de buurt kwam. Eigen schuld : weet je ook eens wat het is om uitgeblazen te worden. En dat vond-ie niet echt leuk : hij ging telkens uithuilen bij W.

Natuurlijk heb ik dat niet te lang volgehouden want dat zou zielig zijn. Na een weekje liepen we gewoon met een grote bocht om elkaar heen en stonden we quitte. Wat we wel af en toe doen om hem zijn plaats te wijzen is eten van hem pikken. Dan hoor je W. zuchten : 'heb ik net Sparkie bijgebracht welk eten van hem is, beginnen die meiden weer'.

Cheeky en ik hebben wel stiekem genoten van Sparkie (maar dat vooral niet laten blijken om te voorkomen dat hij naast zijn schoenen ging lopen). Net als wij vroeger, speelt hij met alles wat hij kan vinden. En hij is helemaal lyrisch van de tuin, al heeft hij de onhebbelijke gewoonte daar ook zijn behoeften te doen. Dat hebben we hem helaas nog niet af kunnen leren. 

Inmiddels kunnen we het heel goed met elkaar vinden. Vooral Cheeky en Sparkie zijn echte maatjes. Ze hebben allebei een plastic-tic, ze vinden het grandioos om achter elkaar aan te rennen en te stoeien, ze liggen graag samen bij W. op de bank en ze drinken allebei uit dat onmogelijke waterbakje dat aan de koelkast hangt. Ik hou me wat meer afzijdig. Ik vind het wel leuk om af en toe met Cheeky te stoeien maar zodra Sparkie met me wil stoeien, geef ik me gauw gewonnen. Ik ga snel op mijn rug liggen en ga heel zielig miauwen : dan houd hij het snelst op. Als hij gewoon bij mij in de grote mand wil liggen, vind ik dat wel heel gezellig.

       

Wat wij ook erg kunnen waarderen is dat hij een deel van de opvoedings-training (zie Opvoeding personeel pagina 1) heeft overgenomen. De steekproeven die wij af en toe nog namen, worden nu deels door hem gedaan. Dat mag ook wel want hij profiteert er tenslotte wel van. Hij controleert in elk geval of onze bak goed wordt schoongemaakt. Verder inspecteert hij af en toe de gang op ongewenste indringers. Hij bekijkt de gedane boodschappen en ook het mensen toilet wordt regelmatig nagekeken. Ook de diepvries is door hem gecontroleerd. Al met al was het even wennen maar we zijn nu toch wel blij met zijn komst. En als ik eerlijk ben : hij is ook wel heel lief.

      

 

27 oktober 2004

Gastenboek                                   Email

Aanbevolen beeldschermresolutie 1068 x 728

Laatst gewijzigd op : 08-11-09

Copyright : Cattery CheeKimSky